مهارت های زندگی

نقش مهارت های زندگی بر تلقی افراد از کفایت خود یعنی بر اعتماد به نفس و عزت نفس آنها بسیار است و بنابراین تاثیر مهمی در سلامت روان دارد. همراه با ارتقاء سطح بهداشت روان، انگیزه فرد در مراقبت از خود و دیگران، پیشگیری از بیماری های روانی، پیشگیری از مشکلات بهداشتی و مشکلات رفتاری افزایش می یابد.

انسان ها برای مقابله سازگارانه با استرس ها، موقعیت های مختلف و تعارض های زندگی به روش هایی نیاز دارند که آنان را در کسب توانایی تجهیز نماید. این کارکردها زیر بنایی هستند و در فرایند تحول شکل می گیرند. کارکردهایی نظیر شناخت عواطف و رفتارها که در قالب ساختارهایی مانند عزت نفس، خودکارآمدی، حل مسئله، مقابله و مهارت های اجتماعی تجلی می یابند.

مهارت های زندگی

کسب مهارت های زندگی و توانایی های روانی- اجتماعی برای ایجاد و بالا بردن سازگاری با مشکلات و مسائل زندگی روزمره مفیدند. فراگیری این مهارت ها موجب رشد و پیشرفت فردی و اجتماعی می شوند. همچنین فرد را دارای آگاهی در مورد حقوق انسانی خود می کنند و از بسیاری از مشکلات اجتماعی پیشگیری می نمایند و ارتقاء سلامت روانی را موجب می شوند.

 مهارت اصلی و اساسی عبارتند از:

۱) توانایی تصمیم گیری

۲) توانایی حل مسئله

۳) توانایی تفکر خلاق

۴) توانایی تفکر نقادانه

۵) توانایی برقراری رابطه مؤثر

۶) توانایی برقراری رابطه بین فردی سازگارانه

۷) توانایی آگاهی از خود

۸) توانایی همدلی با دیگران

۹) توانایی مقابله با هیجان

۱۰ )توانایی مقابله با استرس

پیامدهای برنامه آموزشی مهارتهای زندگی عبارتند از:

۱) یادگیری دانش

۲) تغییر نگرش

۳) تغییر در تمایلات رفتاری در زمینه رفتارهای بهداشتی

۴) رشد عزت نفس و اعتماد به نفس و سایر شاخص های بهداشت روانی

۵) کسب مهارت و رشد توانایی ها

۶) رشد و بهبود متغیرهای مربوط به مدرسه

۷) تغییر در رفتارهای اجتماعی و رفتار سلامت مانند:(کاهش استفاده از مواد مخدر و دارو ·کاهش خشونت ·کاهش تمایلات خودکشی )

۸) کاهش استرس و فرسودگی مربیان (به علت فرسودگی روانی)

۹) افزایش مهارتهای زندگی مربیان