عواملی که گفتگو را ارتقا می‌بخشد

کسب مهارت های گفتگو و حفظ آن، فرایندهایی مادام العمرند . گفتگوی خوب، زمان، تمرین و توجه به جزییات را می طلبد. در این مقاله به عواملی که گفتگو را ارتقا می‌بخشد ، خواهیم پرداخت. این عوامل عبارتند از: خود افشاگری –  صراحت – تعریف وتمجید روزانه – گوش دهی فعال.

عواملی که گفتگو را ارتقا می‌بخشد

خود افشاگری

خود افشاگری به معنای در میان گذاشتن احساسات، اهداف، خواسته ها و در کل اطلاعات شخصی است و زمانی اتفاق می افتد که فردی برای یک یا بیشتر از یک فرد، این اطلاعات را که دیگران نمی توانند از طرق دیگر به آن پی ببرند، آشکار کند. خود افشاگری هم نیاز به آگاهی از اطلاعات شخصی (واکنش ها، اهداف، احساسات و غیره) درباره خود و هم گرایش برای افشای آن اطلاعات دارد. الگوهای خود افشاگری در انواع مختلف روابط، متفاوت است . اما نوع رابطه تعیین کننده خود افشاگری نیست .

عوامل موثر در افشاگری

سطوح بالا و پایین خود افشاگری در میان غریبه ها، دوستان و افراد صمیمی، اتفاق می افتد. اما عواملی مانند انگیزش برای افشا و فراوانی آن احتمالاً وابسته به نوع رابطه است. گر چه خود افشاگری بین غریبه ها انتظار نمی رود، ولی بین دو دوست ، مطلوب و مورد انتظار است. افشاگری معمولاً براساس آگاهی از چگونگی واکنش دریافت کننده به آن و براساس آن چه قبلاً در رابطه گذشته است، می باشد. گر چه خود افشاگری بین دوستان ممکن است کاملاً انتخابی باشد، همان طور که اعتماد بین دوستان افزایش می یابد، ممکن است کاملاً صمیمانه و شخصی شود.

خود افشاگری در یک رابطه دوستانه، تعهد را افزایش می دهد، زیرا شنونده نیز برای خود افشاگری احساس تکلیف می کند. افشاگری متقابل به رشد مساوی دوستی برای هر دو طرف کمک می کند. متأسفانه در برخی روابط صمیمانه مانند روابط زوج و والد فرزندی ، خود افشاگری کمتری نسبت به دوستانِ نزدیک وجود دارد . اغلب همسران تصور می کنند که یکدیگر را می شناسند. برخی حتی جملات یکدیگر را نیز تکمیل می کنند. اما این فرض می تواند مشکل آفرین باشد و گفتگو را بازداری کند .

زوج ها، اغلب به خودشان اجازه می دهند تنها در زمان های “ته مانده و مرده ” با یکدیگر سهیم شوند . در پایان روز، آنها ممکن است بذله گویی کنند؛ فعالیت های روزانه را مرور کنند؛ درباره دوستان و بچه هایشان صحبت کنند؛ اما به ندرت زمانی را برای گفتگو درباره رابطه شان، آرزوها و رویاهایشان اختصاص می دهند.

اثرات بازداری از افشاگری در روابط زوجین

اغلب زوج ها صمیمیت شان را بسیار خوب می دانند و در نتیجه، کاوش در جنبه های جدید شخصیت و احساسات یکدیگر را متوقف می کنند. برخی همسران می اندیشند که عشق ، به تنهایی باعث خواهد شد که همسرشان همه نیازها و آرزوها یشان را درک کند. “اگر مرا دوست داشت، باید می دانست چه می خواهم “! ولی افراد نمی توانند احساسات درونی همسرشان را حدس بزنند . همسران باید خواسته ها و نیازهایشان را به یکدیگر بگویند . آشکارسازی اطلاعات جدید به همسر اجازه می دهد که در تغییرات فردی سهیم شده و صمیمیت رابطه افزایش یابد . شکست در آشکار سازی خود می تواند منجر به  “رشد جدایی” همسران از یگدیکر شود.

تعامل با “غریبه ها” حاوی خود افشاگری اندک تا متوسط و نظرات بسیار مثبت تر در مقایسه با نظرات منفی است . بالاترین درجه خود افشاگری و نظرات مثبت و مقدار متوسط نظرات منفی در میان “دوستان” نزدیک است . دوره “آشنایی” زن و مرد، دارای سطوح بالای ابراز احساسات مثبت و سطوح کمتر هم خود افشاگری و هم نظرات منفی است. همان طور که زوج به سمت دوره “نامزدی” می روند، اظهارات مثبت در بالاترین حد و خود افشاگری و اظهارات منفی نیز افزایش می یابند.

افشاگری و خوشنودی در زندگی

“زوج های خردسند ” دارای میزان متوسط تا زیاد اظهارات منفی و مثبت به علاوه خود افشاگری زیادند و در مقابل ، زوج های ناخرسند، اظهارات مثبت بسیار کم و اظهارات منفی و خود افشاگری زیادی دارند . همان طور که مشخص است در رابطه زوج های خرسند خود افشاگری دارای سطح بالایی است و می توان چنین اذعان کرد که یکی از هم بسته های خرسندی در روابط زوجین ، خود افشاگری ست و مهم است که همسران برای شاداب نگه داشتن رابطه برای یکدیگر خود افشاگری کنند.