دیس تایمی یا اختلال افسردگی مداوم

دیس تایمی یا اختلال افسردگی مداوم اختلال خفیف اما مزمن است. برای تشخیص این اختلال ، علائم باید حداقل دو سال ادامه داشته باشد. افسرده خویی می تواند بیشتر از افسردگی اساسی زندگی فرد را تحت تأثیر قرار دهد زیرا این دوره برای مدت طولانی تری ادامه دارد. شیوع این اختلال در زنان بیشتر از مردان است و سیر مزمن تری دارد.

دیس تایمی یا اختلال افسردگی مداوم

شروع آن بی سرو صدا است و بروز آن اغلب در افرادی است که مدت طولانی را تحت فشارهای روانی بوده اند و یا فقدانهای ناگهانی را تجربه کرده اند. معمولا عوارض آن در پایان روز شدت میگیرد و عموما در سنین ۲۰ تا ۳۵ سالگی شروع می شود. البنه نوعی از این اختلال زود آغاز بوده و می تواند در سنین قبل از ۲۱ سالگی بروز پیدا کند. این افراد سالهاست که با مشکلاتی همچون، خلق پایین، احساس خستگی، نومیدی، اشکال در تمرکز و مشکلاتی در اشتها و خواب روبرو هستند. هرچند که این علائم شبیه، علائم افسردگی اساسی است ولی تفاوت عمده ای با افسردگی اساسی دارد.

تفاوت افسردگی مداوم و افسردگی اساسی

تفاوت اصلی آن در این است که افکار مرگ و خودکشی در فرد دیده نمی شود. به بیان دیگر می توان گفت که اکثر این بیماران دچار افسردگی طولانی مدت اما نسبتا خفیف هستند آنها بیشتر انرژی خود را صرف انجام کارهایشان می کنند، به طوری که انرژی زیادی برای جنبه های اجتماعی زندگی شان باقی نمی ماند. از آنجا که به نظر ناتوانی شدیدی ندارند، ممکن است تا وقتی که علائم شان در حد تشخیص واضح تر دوره افسردگی اساسی نرسد، بدون درمان باقی بمانند. این فرجام احتمالی اکثر مبتلایان به افسرده خویی است.

در گذشته، روان شناسان این افراد را مبتلا به شخصیت افسرده یا روان نژدی افسرده وار می نامیدند. این بیماران، رنج خود را بی سر و صدا تحمل می کنند و ناتوانی شان اغلب نامشهود است.

علائم اختلال افسرده خویی

این علائم در بیشتر روزها و به مدت دست کم دو سال در افراد مبتلا به اختلال افسرده خویی مشهود است.

  • احساس خستگی و کمبود انرژی
  • مشکل در تمرکز
  • مشکل در تصمیم گیری
  • خود انگاره ضعیف (تصور ضعیفی از خود دارد)
  • احساس ناامیدی
  • افزایش یا کاهش خواب
  • افزایش یا کاهش اشتها
  • از دست دادن علاقه به کارهای روزمره
  • احساس غم، پوچی
  • عزت نفس پایین
  • انتقاد از خود یا احساس ناتوانی
  • تحریک پذیری یا عصبانیت بیش از حد
  • کاهش فعالیت و بهره وری
  • پرهیز از فعالیتهای اجتماعی
  • احساس گناه و نگرانی نسبت به گذشته

توجه: در کودکان خلقیات آنها بیشتر تحریک پذیر می شود تا اینکه افسرده شوند! و زمان مورد نیاز برای تشخیص به جای دو سال، یک سال است.