حمایت اجتماعی از خانواده

از آنجا که تداوم حیات خانواده به عنوان یه واحد اجتماعی در گرو تامین نیازهای گوناگون مالی و غیرمالی آن است و با توجه به اینکه خانواده به تنهایی قادر به تامین همه ی نیازهای خود نیست، حمایت اجتماعی از آن به عنوان یکی از اصلی ترین راهکارهای تحکیم خانواده ضرورت می یابد. از مهم ترین اقسام حمایت اجتماعی از خانواده می توان به حمایت خویشاوندان، حمایت دوستان، حمایت همسایگان و حمایت حکومت اشاره کرد.

حمایت اجتماعی از خانواده

نقش حمایتی خویشاوندان در جوامع سنتی بیشتر نمود دارد. دراین جوامع به دلیل غلبه ی الگوی خانواده ی گسترده، خویشاوندان معمولا برای کمک به گروه های خانوادگی کوچک در دسترس اند و در نتیجه، تنش های خانوادگی کمتر به افراد آسیب می زنند. با این حال، نباید تاثیر منفی گروه های یادشده بر استحکام خانواده را از یاد برد، به ویژه در مواردی که مخالفتی با ازدواج یا نارضایتی های از یکی از دو همسر در میان باشد. در جوامعی مانند ایران، اختلاف های ناشی از دخالت خویشاوندان درصد بالایی از اختلاف های زناشویی را تشکیل می دهد.

حکومت نیز وظیفه دارد در ابعاد متنوع اقتصادی، آموزشی، حقوقی و…….از خانواده حمایت کند. این حمایت ها شامل مواردی از این قبیل می شود:

در بعد اقتصادی، اعطای تسهیلات ازدواج و حل مشکل بیکاری جوانان، در بعد آموزشی، بهره گیری از امکانات آموزشی، مشاوره ای و رسانه ای در جهت ارتقای سطح آگاهی ها و مهارت های زوجین و در بعد حقوقی، رفع کاستی های قانون گذاری و وضع قوانین کارآمدتر در جهت تقویت بنیان خانواده .

نظارت اجتماعی

نظارت اجتماعی در ابعاد گوناگون نظارت متقابل خانوادگی، نظارت خویشاوندان، دوستان و همسایگان، نظارت همگانی و نظارت حکومت، از دیگر راهکارهای موثر در تحکیم خانواد به شمارمی آید.

تقویت دینداری

تقویت دینداری یا تربیت دینی-اخلاقی افراد از راهکارهای اصل تحکیم خانواده است. می توان شواهدی یافت دال بر اینکه حتی در فرض همسانی از جهات گوناگون، ضعف تربیت دینی-اخلاقی به تنهایی می توان باعث فروپاشی خانواده شود. از سوی دیگر،کم نیستند نمونه هایی که در آن هابه رغم ناهمسانی زوجین از جهات متعدد، پایبندی آنان به موازین.

از این رو، باید برای عنصر دین و اخلاق در مقایسه با بسیاری از عوامل دیگر،سه بیشتری در حفظ یک پارچگی خانواده قائل شویم. ایمان مذهبی موجب معنا بخشیدن به زندگی و ایجادحس رضایت و امید به آینده در افراد و در نتیجه، سازگاری آنان با ناملایمات زندگی می شود.

افراد دیندار ضمن آن که از کوشش در جهت تامین نیازهای مادی معقول و ایجاد یک خانواده مطلوب فرو گذار نمی کنند. در صورت برخورد با مشکلاتی مانند فقر و ناسازگاری های خانوادگی دچار یاس نمی شوند، بلکه دل به وعده های الهی روشن می دارند و با حلاوت ایمان و یاد خدا، تلخی های زندگی را به شیرینی مبدل می سازند.

همچنین آراستگی زوجین به ویژگی های اخلاقی ارزشمندی مانند صداقت، وفاداری، احترام، مهربانی، دلسوزی، فروتنی، صبر، گذشت، نرم خویی، خیر خواهی و انصاف، و مبرا بودن آنان از خودخواهی، برترجویی، حسادت، بخل، طمع، کینه توزی و دورویی موجب می شود بسیاری از بدرفتاری ها و اختلاف از ساحت خانواده رخت بربندد. از این رو، اسلام از میان معیارهای متعدد گزینش همسر ،تاکید کم نظیری بر تربیت دینی و اخلاقی فرد نموده است.